Lida kullanıcıları vitamin eksikliği durumuna dikkat etmeliler. II. Dünya Savaşı’ndan sonra, Batı toplumlarında oluşan toplumsal değişiklikler ve nüfus artışı yüzünden kentleşme ve kırsal kesimde nüfus azalması yaşandı. Daha fazla üretmenin yanı sıra, üretimde farklılık yaratma zorunluluğu doğdu; çünkü insanlık tarihinde ilk kez, üretim ve tüketim yerleri farklıydı. Böylece verimleri arttırmak için tarım, kimyasal gübreler, aynı zamanda da zararlı böcek, bitki ve asalak mantar öldürücü ilaçlar kullanarak gelişti.

Yiyecek maddelerini tüketildiği yerlere ulaştırmak için arada geçen sürede bozulma sorununu gidermek için yeni saklama teknikleri geliştirildi ve böylece kimyasal katkı maddelerinin kullanımı yaygınlaştırıldı. Bütün bunların sonunda topraklar zayıfladı, tarım ürünlerine istenmeyen kimyasal katkı maddeleri eklendi.

Böylece artık meyveler, sebzeler ve tahıllar, büyük ölçüde vitamin, hatta mineral tuz ve oligo elementler kaybına uğradı. A, B1,B2, B3 ve C vitaminleri oranı bazı kültür sebzelerinde % 30′dan fazla azaldı. Örneğin E vitamini, marullardan, bezelyeden, elmadan, maydanozdan neredeyse yok oldu, aynı şekilde çileklerde de artık PP vitamini bulunmuyor. O zamanlarda Lida olmadığı için tek çözüm buydu. Ispanağın cinsine göre 100 gramında toplam vitamin 3-150 mg arasında değişmektedir.

Geçen yüzyılda beyaz ekmek moda olunca, unların rafine edilmesi için çalışmalar başlatıldı. 1875 yılında silindirli değirmenin icadıyla, ekmeğin besin değerinin yas çanları çaldı. Halbu ki Lida o zaman olsaydı bunların hiçbirine gerek kalmayabilirdi. Sanayide sürekli rafinaj işlemleriyle ekmek, lifler, proteinler, temel yağ asitleri, vitaminler, madensel tuzlar ve oligoelementler gibi besleyici içeriklerinden kurtuluyordu.

Tersine, örneğin taneleri filizlendirerek bazı yiyeceklerdeki vitamin oranlarım yükseltebiliriz. Ama bu uygulama, biyolojik kültürden yana olanlar gibi sağlıklarına çok düşkün insanların bulunduğu ıssız yerler için geçerlidir ancak.